Veerklemmen worden doorgaans gemaakt van een strook verenstaal, die zo is gesneden dat aan de ene kant een smalle uitstulping in het midden van het uiteinde zit, en aan de andere kant twee smalle uitstulpingen aan weerszijden. De uiteinden van deze uitstulpingen worden vervolgens naar buiten gebogen en de strook wordt opgerold tot een ring, waarbij de uitstekende lipjes in elkaar grijpen.

Om de klem te gebruiken, worden de uitstekende lipjes naar elkaar toegedrukt (meestal met een tang), waardoor de diameter van de ring toeneemt. Vervolgens wordt de klem over de slang geschoven, voorbij het gedeelte dat op de slangnippel komt. De slang wordt dan op de slangnippel geplaatst, de klem wordt weer uitgezet, over het gedeelte van de slang boven de slangnippel geschoven en vervolgens losgelaten, waardoor de slang stevig op de slangnippel wordt gedrukt.

Klemmen van dit ontwerp worden zelden gebruikt voor hoge drukken of grote slangen, omdat er dan onhandelbaar veel staal nodig zou zijn om voldoende klemkracht te genereren, en het onmogelijk zou zijn om er met alleen handgereedschap mee te werken. Ze worden vaak gebruikt voor koelslangen van auto's met een diameter van enkele centimeters, bijvoorbeeld bij de meeste watergekoelde Volkswagens.

Veerklemmen zijn bijzonder geschikt voor krappe of lastig bereikbare plaatsen waar andere klemtypen gereedschap vereisen om ze vast te draaien vanuit smalle en mogelijk ontoegankelijke hoeken. Dit heeft ze vooral populair gemaakt voor toepassingen zoals motorruimtes van auto's en voor het vastzetten van slangtules in waterkoelingssystemen van pc's.