Kabelbinder

Een kabelbinder (ook wel slangbinder of tie-wrap genoemd) is een soort bevestigingsmiddel om voorwerpen bij elkaar te houden, voornamelijk elektrische kabels en draden. Vanwege hun lage kosten, gebruiksgemak en sterke bevestiging zijn kabelbinders alomtegenwoordig en worden ze in een breed scala aan toepassingen gebruikt.

De standaard kabelbinder, meestal gemaakt van nylon, heeft een flexibel gedeelte met tandjes die in een pal in de kop grijpen en zo een ratelmechanisme vormen. Hierdoor wordt de kabelbinder strakker getrokken wanneer aan het vrije uiteinde van het bandgedeelte wordt getrokken, waardoor hij niet losraakt. Sommige kabelbinders hebben een lipje dat ingedrukt kan worden om het ratelmechanisme te ontgrendelen, zodat de binder losgemaakt of verwijderd kan worden en eventueel hergebruikt kan worden. Roestvrijstalen varianten, soms gecoat met een robuuste kunststoflaag, zijn geschikt voor buitentoepassingen en gevaarlijke omgevingen.

Ontwerp en gebruik

De meest voorkomende kabelbinder bestaat uit een flexibele nylon band met een geïntegreerde tandheugel en aan één uiteinde een ratel in een kleine open behuizing. Zodra het puntige uiteinde van de kabelbinder door de behuizing en voorbij de ratel is getrokken, kan deze niet meer teruggetrokken worden; de resulterende lus kan alleen nog strakker worden aangetrokken. Dit maakt het mogelijk om meerdere kabels samen te binden tot een kabelbundel en/of een kabelboom te vormen.

Met een apparaat of gereedschap voor het spannen van kabelbinders kan een kabelbinder met een specifieke spanning worden aangebracht. Het gereedschap kan het overtollige uiteinde gelijk met de kop afsnijden om een ​​scherpe rand te voorkomen die anders letsel zou kunnen veroorzaken. Lichte gereedschappen worden bediend door de handgreep met de vingers samen te knijpen, terwijl zwaardere versies kunnen worden aangedreven door perslucht of een solenoïde, om RSI te voorkomen.

Om de weerstand tegen ultraviolet licht bij buitentoepassingen te verhogen, wordt nylon met minimaal 2% roet gebruikt om de polymeerketens te beschermen en de levensduur van de kabelbinder te verlengen. [bronvermelding nodig] Blauwe kabelbinders worden geleverd aan de voedingsmiddelenindustrie en bevatten een metaaladditief zodat ze kunnen worden gedetecteerd door industriële metaaldetectoren.

Er zijn ook kabelbinders van roestvrij staal verkrijgbaar voor explosieveilige toepassingen; gecoate roestvrijstalen kabelbinders zijn beschikbaar om galvanische corrosie door ongelijksoortige metalen te voorkomen (bijvoorbeeld in een met zink beklede kabelgoot).

Geschiedenis

Kabelbinders werden in 1958 voor het eerst uitgevonden door Thomas & Betts, een elektrotechnisch bedrijf, onder de merknaam Ty-Rap. Aanvankelijk waren ze ontworpen voor kabelbomen in vliegtuigen. Het oorspronkelijke ontwerp had een metalen tand, en deze zijn nog steeds verkrijgbaar. Fabrikanten zijn later overgestapt op een ontwerp van nylon/kunststof.

In de loop der jaren is het ontwerp uitgebreid en verder ontwikkeld tot tal van afgeleide producten. Een voorbeeld hiervan is een zelfvergrendelende lus die is ontwikkeld als alternatief voor de plooinaad bij colonanastomose.

Maurus C. Logan, de uitvinder van de Ty-Rap kabelbinder, werkte voor Thomas & Betts en sloot zijn carrière bij het bedrijf af als vicepresident onderzoek en ontwikkeling. Tijdens zijn dienstverband bij Thomas & Betts droeg hij bij aan de ontwikkeling en marketing van vele succesvolle producten van het bedrijf. Logan overleed op 12 november 2007 op 86-jarige leeftijd.

Het idee voor de kabelbinder ontstond bij Logan tijdens een rondleiding door een Boeing-vliegtuigfabriek in 1956. Het bedraden van vliegtuigen was een omslachtige en gedetailleerde klus, waarbij duizenden meters draad georganiseerd waren op platen multiplex van 15 meter lang en op hun plaats gehouden met geknoopte, met was beklede, gevlochten nylonkoorden. Elke knoop moest strakgetrokken worden door het koord om de vinger te wikkelen, wat soms leidde tot snijwonden aan de vingers en dikke eeltplekken, ook wel bekend als 'hamburgerhanden'. Logan was ervan overtuigd dat er een eenvoudigere en minder belastende manier moest zijn om deze cruciale taak uit te voeren.

De daaropvolgende jaren experimenteerde Logan met verschillende gereedschappen en materialen. Op 24 juni 1958 werd een patent aangevraagd voor de Ty-Rap kabelbinder.